Positief nieuws op 27 oktober

Wat was het een mooie zonnige dag vandaag. Het zonnetje scheen vanmorgen al vroeg. Wij waren vroeg wakker. Bert was vandaag thuis. Op zijn werk vonden ze dat familie altijd voor gaat en zo kon hij mee naar het ziekenhuis waar ze gingen proberen om mijn hartritme weer in het gareel te krijgen. Er was een ritmestoornis in mijn hart ontstaan. Om 09:00 uur heb ik me gemeld op de hartbewaking. Het was fijn om een oude bekende te zien die dan ook meteen zegt: “Ik ga met jou mee, ik sta je bij vandaag”. Velen van mijn harttransplantatievrienden kennen hem nog wel; “Onze” Albert. Eerst moest er nog bloed geprikt worden en dan wachten op groen licht. Wat duurt dat dan lang. Om 12:30 uur kwam er een hele delegatie de afdeling op lopen.

Het “onder narcose gaan” blijf ik enorm eng vinden, ook al was dit een licht roesje. Het enge van na de transplantatie zit er nog zo enorm in. De schijnwereld waarin ik toen geleefd heb, het feit dat ik wel hoorde wat er over mij gezegd werd, terwijl ik niet kon reageren… Niet fijn allemaal die emotie die terug komt. Zegt de anesthesist ook nog eens bij een opmerking van de broeder: “Owwww… dat zien we zo vaak”, met een nonchalance alsof het niks voorstelt. Uit haar oogpunt begrijp ik dat ook wel hoor maar in mijn beleving¬†is het toch nog even anders. Dus met tranen vertelde ik een stukje verhaal op haar vraag wat er dan zo eng was. Tja… dan is het toch even stil.

cardioversie

Het was zover, het kapje was klaar, de AED-pads geplakt, het ging gebeuren. Bert stond aan het voeteneind, hij mocht blijven tot ik “sliep”. Ze waren zorgzaam, dat was fijn. “Denk maar aan een mooi tropisch eiland”. Nou dat is niet zo moeilijk hoor… Jamaica dan maar!

Maar goed. Ik werd wakker en alles was rustig alleen Bert en de broeder waren op de kamer. Het is gelukt. Mijn hart klopt weer in het goede ritme. Er mochten meteen al medicijnen af dus dat is ook fijn.

Bij thuiskomst twee jong volwassenen dubbel blij gemaakt. Ten eerste omdat het gelukt was, ten tweede omdat zij vanavond naar Symphonica in Rosso mogen. Ik doe het even rustig aan vandaag. Wij hebben nog kaartjes kunnen regelen voor een andere avond. Het duurt nog wel even waar ach…. het bekende “vat” verhaal.

Iedereen bedankt voor al het medeleven tot nu toe. Heel fijn! Hoe het verder allemaal gaat verlopen zal de tijd nog moeten leren, we blijven hier positief want daar kom je het verst mee.

Liefs,

Carolien.

O.. ja… nog een stille boodschap. Morgenavond 3-2!

Share Button

Comments are closed.