Hoe is het nu?

Al lang loop ik met de gedachten om mijn blog bij te werken. Jammer genoeg komt dan best snel de gedachten… Waarom eigenlijk? Wat heb ik nog te vertellen aan degene die mij volgen? Mijn blog heb ik destijds gemaakt om iedereen op de hoogte te houden van wat ik allemaal kan met mijn donorhart. Mijn weg naar de World Transplant Games in Australië, Zweden, Zuid-Afrika maar ook het EK in diverse landen.

Ik ben tegen alle verwachtingen in dit jaar naar Finland geweest om te badmintonnen op het EK voor hart,- en of longgetransplanteerden.

In de periode ervoor was er een ernstig lekkende hartklep de klep tussen de rechterkamer en rechter boezem geconstateerd. Er loopt nu bloed van mijn rechterkamer naar mijn rechterboezem en dat is niet de bedoeling. Opereren is nu zeker nog geen optie. Bij “gezonde” personen doen ze dat zelfs liever niet en bij mij dus al helemaal niet. Met die ernstig lekkende klep liep ik dus al even mee rond en die gaf aardig wat klachten bleek achteraf.

Net voor de spelen had ik nogmaals een ritmestoornis. Deze werd verholpen en ik kon dus “gewoon” naar de spelen. Daar won ik dus maar liefst 3x goud. Met badmintonsingle, met badmintondubbel en met bowlen. Dat was geweldig natuurlijk maar de reis erna was ook super. We zijn een paar dagen in St Petersburg en in Moskou geweest. Wat een prachtige steden zijn dat en wat een indrukken hebben we opgedaan.

Foto: Carolien Krouwel

Eenmaal thuis gekomen ging het leven weer zijn gewone gangetje. Als een druk bijtje deed ik van alles en nog wat. Totdat ik in de nacht van 12 november werd opgenomen in het ziekenhuis omdat ik teveel vocht in mijn lijf had zitten.

Helaas werd de opname langer dan dat ik zelf had verwacht en dus viel het allemaal enorm tegen. In het ziekenhuis heb ik de bodem van de put gezien. Waarom? Mijn medicijnenschema werd anders. Ik kreeg wel dezelfde medicijnen maar op andere tijdstippen. Dat bracht onrust. Mijn infuus sneuvelde en ik dacht dat ik daar vanaf was. Helaas…… Op dat moment ging er van alles door me heen en was ik mijn emoties niet meer de baas. De put waarin ik zat was te diep. Nergens zag ik daglicht.  Er werd wel enorm snel gehandeld in het ziekenhuis. ‘s Middags al een goed gesprek gehad met een medewerker van het maatschappelijkwerk. Ook al niks voor mij, maar dit keer voelde het vertrouwd. Ze was open en eerlijk en gaf wat tips mee om aan te werken.

Voor mij was deze opname de derde waarschuwing. Tijd om eens aan mezelf te gaan denken en werken.

Tijd om een dagindeling te maken en mijn doelen bij te stellen. Niks hoeft en alles wat kan is fijn. Dat is wel makkelijk geschreven natuurlijk maar zo voelt het nog niet echt. Vooral stress vermijden en niet over mijn eigen grenzen gaan.  Natriumarm eten en een vochtbeperking wat inhoud dat ik 1,5 liter vocht tot mij mag nemen per dag daarnaast iedere dag op de weegschaal.

Het vaste ritme in de ochtend doet me goed. Ik ben weer begonnen met badmintonnen bij mijn club dus dat is ook super fijn.

Voor nu ben ik enorm tevreden, al wil ik sneller dan dat het gaat.

Ik ben blij en dankbaar dat ik er nog ben. Het had allemaal zomaar heel anders af kunnen lopen.

Warme groetjes

Carolien

Share Button

Comments are closed